×
13,905
«Ուզում եմ հանդիպել իմ ներքին ձայնին. հետաքրքիր ա` ո՞վ ա:)»
7 օրից` հունիսի 21-ին, «Դորիանս» խումբը 2 տարեկան կդառնա: Այն ստեղծվել է 2008 թվականին պրոդյուսեր Վահագն Գեւորգյանի կողմից: «Դորիանս»-ի առաջին համերգը նվիրված էր լեգենդար Led Zeppelin ռոք-խմբին ու ի պատիվ խմբի ամենահայտնի հիթերից մեկի կոչվում էր «Քաշմիր»: «Դորիանս»-ը նկարահանել է 3 տեսահոլովակ, 2010 թվականի վերջին նախատեսում է թողարկել առաջին սպասված ձայնասկավառակը:
Այսօր Bravo.am-ը ձեզ է ներկայացնում «Դորիանս» խմբի վոկալիստ Գոռ Սուջյանի հետ մեր հարցազրույցը: Բայց քանի որ մեր քաղաքում եռուն քննական շրջան է, Bravo.am-ը նախ անցկացրեց քննական բլից հարցում :)
Հավատում եմ... որ ամեն ինչ լավ ա լինելու
Ոչ մի դեպքում... ինքնասպան չէի լինի
Վախենալով կփորձեի... օդապարիկով թռչել
Ուզում եմ հանդիպել... իմ ներքին ձայնին. հետաքրքիր ա` ո՞վ ա :)
Երբեք չէի համաձայնվի... ռաբիզ երգել :)
Կուզենայի հասկանալ... հասկանում եմ է ախր :)
Ես գաղտնիք եմ պահում այն, որ… գաղտնիք եմ պահում:)
- Խմբի անվան հետ կապված կարծիքները շատ են ու տարբեր` դորիական լադ, հին հունական ցեղախումբ, Օսկար Ուայլդի “Դորիան Գրեյ” ստեղծագործությունը: Ինչի՞ հետ է իրականում կապված խմբի անվանումը:
- Դորիան Գրեյի հետ բացարձակ կապ չունենք, չենք ուզում միշտ երիտասարդ մնալ:): Անվանումը կապված է դորիական լադի հետ, ցեղախմբի հետ այնքանով կապ ունի, որ լադը իրենցից է առաջացել: Մեծամասնությունը, բայց ոչ բոլոր երգերն են, իհարկե, դորիական լադի մեջ գրված, սկիզբն է այդպես դրվել: Երբ ես ներկայացրեցի իմ առաջին ստեղծագործությունը, մեր կիթառահար Գագիկը ասաց, որ այն դորիական լադի մեջ ա, նա առաջարկեց, ու հենց այդտեղից էլ ծնվեց անունը` «Դորիանս», այսինքն` դորիաններ:
- Շատերը, մանավանդ իսկական ռոքի սիրահարները, ըմբոստացան, երբ տեսան քեզ “Եվրատեսիլ 2010” երգի մրցույթում, այն էլ` որպես բեք վոկալ: Ինչի՞ համար էր դա: Ի՞նչ տվեց դա քեզ:
- Երեւի մենակ Հայաստանում ա բեք վոկալը նայվում որպես «վայ, ոնց կլինի՞, հետին պլան»: Ամբողջ աշխարհում այլ կերպ ա: Չէ, տենց բան չկա, հակառակը, դա շատ ավելի ուժեղ փորձ ա ինձ համար, քանի որ ես երբեք բեք վոկալում չեմ երգել: Նախեւառաջ, սա ինձ համար փորձություն էր եւ, ամենակարեւորը, աջակցություն Եվային` որպես մեզ շատ մտերիմ ընկեր:
- Ընդհանրապես ամբիցիոզ չե՞ս:
- Չէ, բացարձակ: Ինձ թվում ա, ավելի շատ հայկական մենթալիտետում կա էդ հասկացությունը, բայց բեք վոկալում երգելը վատ բան չի, ընդհակառակը, շատ լավ բան ա: Մեր երգերի «բեք»-երը ես եմ գրում, ու ինձ համար շատ նորմալ ու սովորական ա:
Բեք վոկալի հետ կապված մի օրինակ բերեմ: Խմբում կա հարվածային գործիքներ նվագող, ով հիմքն ա, սիրտն ա երաժշտության մեջ: Նույնը` բաս կիթառահարը: Նույն բանը կարող ենք իրանց մասին ասել` “վայ, ո՞նց կլինի` նրանք հետին պլանում են”, բայց արդյունքում իրանք ամենակարեւոր դերն են խաղում խմբում: Առանց նրանց “սիրտը” կանգնած ա մնում: Նույնն էլ բեք վոկալն ա:
- Իսկ հնարավո՞ր է հաջորդ տարվա “Եվրատեսիլ” քեզ ճանապարհենք, բայց արդեն ոչ որպես բեք վոկալիստ :):
- Դրա մասին հիմա ոչինչ չեմ կարող ասել, չգիտեմ… միգուցե: :)
- Հայկական շատ խմբեր, սկսելով ռոքից, աստիճանաբար խառնվում են փոփ երաժշտությանը… Ո՞րն է քեզ համար սահմանը, որից հետո սկսվում է փոփ մշակույթը: Կա՞ արդյոք այն անցնելու մտավախություն:
- Ասողներ շատ են եղել, մեծ լեգենդներն են դեռ խոսել դրա մասին, նույն “Ջեթրո Թալլ”-ի մենակատար Իեն Անդերսոնը: Մենք մեզ ինքներս չենք կոչում, մեր երաժշտությանը էդքան ոճ չենք դնում, ինչքան մարդիկ են դա անում: Դրա համար գոյություն ունեն քննադատներ, ովքեր էդ ամենը առանձնացնում են, ասում են` փոփ ա, կամ ռոք ա:
“Դորիանս”-ի առումով շատերը ասում են` ռոք ա, մի մասը ասում ա` ֆոլք ա, մյուս մասը` պրոգրեսիվ ա: Տարբեր են կարծիքները: Մենք մեզ համարում ենք ուղղակի “Դորիանս”, որը ստեղծագործում ու նվագում ա էն, ինչ ուզում ա: Կարեւորը` դա անում ա ի սրտե ու անկեղծ: Ու փառք Աստծո, որ համընկել ա մարդկանց ճաշակների հետ, ու մարդկանց դուր ա գալիս: Ոչինչ հատուկ մտածված չի, որ երգ գրենք, ու բոլոր մարդկանց դուր գա: Մենք անում ենք էն, ինչ ուզում ենք, ու դուր ա գալիս… Բախտներս բերել ա: :)
- Հնարավո՞ր է` մի օր այլ բան ուզեք:
- Չէ, ոճային փոփոխություն չի կարող լինել, նույնն ա մնալու, որովհետեւ դորիանս ա:): Այսինքն, մենք արդեն մեր ուրույն ոճը ստեղծել ենք: Կարող ա “սաունդ”-ային փոփոխություն լինի, ավելի աճենք, բայց ժանրը նույնն ա մնալու, քանի որ մենք նույնն ենք:
Իսկ ինչ վերաբերում ա ռոքին, մենք, իհարկե, ռոք ենք, ես չեմ ասում, որ մենք ռոք երաժիշտներ չենք, բայց չունենք անվանում` այսինքն “հարդ-ռոք”, “մեթալ” կամ «հեւի մեթալ», մենք «դորիանս» ենք :):
- Մի քանի տարի առաջ տեսա քեզ «Ոսկե Ծիրան» փառատոնի շրջանակներում կազմակերպված բացօթյա համերգին. ֆրանսիական շանսոն էիր երգում, լրիվ այլ էիր, քան հիմա, բայց հետաքրքիր էր: Նման փորձեր էլի կլինե՞ն:
- Չէ, չեն լինի :): Ես էդ ժամանակ երաժիշտ դառնալու մտադրություն չունեի, ուղղակի երգով էի զբաղվում, ինձ համար հոբբի էր: Ես լրիվ ուրիշ մտադրություններ ունեի: Երբ դպրոցական տարիքում էի, հետաքրքրություններս կապ չունեին երաժշտության հետ, չնայած երգում էի, նույնիսկ նվագում էի` բուբենչիկ, հարվածային գործիքներ:): Բայց չեմ պատկերացրել, որ երգիչ կդառնամ:
Գնում էի անհատական մաթեմատիկայի պարապմունքների, բայց բացարձակ չեմ հիշում հիմա:): Որոշել էի դառնալ տնտեսագետ, հետո` ծրագրավորող, հետո` ընդունվել թատերական ինստիտուտ, վերջում ամեն ինչ խառնվեց, ու որոշեցի երաժիշտ դառնալ:
- Բա ինչպե՞ս ստացվեց: Երաժշտական կրթություն չունես, բայց նվագում ես տարբեր երաժշտական գործիքների վրա: Գրում ես երգեր: Քույրիկդ` Եվան, եւս երգչուհի է, “Alien Time” խմբի մենակատարուհին է: Երաժիշտ դառնալը կոչու՞մ է, միգուցե պատճառը գենետիկա՞ն է:
- Կարող ա: Ինքն իրան ա ամեն ինչ ստացվել, էնքան հանկարծակի: Ոնց որ Աստված... Աստված արեց էդ ամեն ինչը: Ինձ թվում ա, եթե մարդ ստեղծվել ա ինչ-որ բանի համար, հաստատ կգտնի մի օր, կապ չունի` որ տարիքում:
- Ստեղծագործական կարիերայի սկզբում ասում էիր, որ հայերեն չեք երգում, քանի որ անգլերենն ավելի համահունչ է ձեր երգերին, այնուհետեւ եղավ բարբառով “Կուլամ” երգը: Մի օր լսում ենք քեզ հայերենով` սերիալում, “Վերադարձ” երգով: Փաստորեն, հայերենով չերգելը կատեգորիկ չէ՞ր:
- Չէ, չէ ... ոչ մի կատեգորիկ բան չկա: Ո՞նց կարող ա ես հայերեն լեզուն չսիրեմ, եթե հայերեն եմ խոսում: Ուղղակի չի եղել, որ հայերենի համար ստեղծված էդպիսի երգ գրվի: “Կուլամ” երգի երաժշտությունը ի սկզբանե գրվել ա հենց հայերեն լեզվի համար, անգլերեն ես չեմ պատկերացրել էդ երգը: Դա ներքուստ ա զգացվում, երեւի ներքին ձայնն ա հուշում:
Խմբի պրոդյուսեր Վահագն Գեւորգյանը եւս ներկա էր զրույցին. “Եկեք մոռանանք սերիալը, դա մեր երգը չի, մենք չենք գրել այն, դա ուղղակի պրոյեկտ ա”:
- Իսկ երբ գրում ես երաժշտությունը, հենց այդ պահի՞ն ես հասկանում, թե որ լեզվով պիտի լինի:
- Չէ, հենց էդ պահին ես բացարձակ ոչ մի բան չեմ հասկանում: Սկզբում գրվում ա երաժշտությունը, բոլոր երգերի խոսքերի հեղինակն ա Վարդան Զադոյանը: Երաժշտությունն ա թելադրում լեզուն: Ես եմ իրան ասում, զգում եմ, որ այս երգը պետք ա հայերենով լինի: Երբ որ անգլերեն հոգով երգը երգում ես հայերեն, կեղծ ա հնչում, նկատել եմ:
Երկու երգ ունենք հայերենով` “Անուշ” ռոք-օպերայից Սարոյի արիան եւ “Կուլամ”-ը, իրանք բարբառով են, ու ես միշտ կողմ եմ բարբառին, որովհետեւ այն շատ ավելի երգեցիկ ա, հնչեղ, ձայնավոր տառերը ավելի են գերակշռում: Նկատի ունեմ հենց էդ վանական բարբառը: Իսկ գրական հայերենով մի քիչ ավելի բարդ ա երգվում:
- Երաժշտություն գրելու ընթացքն ինչպիսի՞ն է:
- Ես նոտաներով չեմ գրում: Ամեն ինչ իմ ուղեղի մեջ ա: Երգ գրելը նենց բան ա, որ բացատրություն չունի: Ո՞նց ես ծարավում ու ջուր խմում. չես հասկանում չէ՞` ոնց ես էդ ջուրը խմում, չես մտածում, չէ՞: Էդ նույն բանն ա: Երգ գրելը ինքն իրան գալիս ա, մեկ էլ նստում ես ու… երգ գրելը էյֆորիայի նման մի բան ա: Անջատվում ես լրիվ էս աշխարհից: Տենց բան չի եղել, որ մտածեմ, ասենք, ես էսօր պետք ա երգ գրեմ: Իսկ ոգեշնչում ա ամեն ինչը կյանքում` տխրությունը, ուրախությունը, լացը, ծիծաղը, քմծիծաղը :) :
- Խոսեցիր “Անուշ” ռոք-օպերայի մասին: Ու՞մ մտահղացումն էր:
- Դրամատիկական թատրոնի ռեժիսոր Գրիգը ինձ ասեց, որ մի պրոյեկտ ա անում ու ուզում ա “Անուշ” ռոք-օպերան բեմադրի: Ասեց` ուզում եմ Սարոյի պարտիան դու երգես: Ասեցի` “нет проблем”:): Մինչեւ էդ դիտել էի օպերան, բայց, անկեղծ ասեմ, շատ չէի խորացել, հրաշք օպերա ա ուղղակի: Սարոյի պարտիան ես երգեցի իմ ձեւով, ոչ թե օպերային: Գրիգի պրոյեկտում ես օրիգինալ գործիքավորման տակ եմ երգել: Դրանից հետո եղավ կատարում խմբի հետ, մենք տղաներով պատրաստեցինք մեր գործիքավորումը ու ներկայացրեցինք:
- “Fly” երգը ազատության, թռիչքի մասին է… Դու քեզ ազա՞տ մարդ ես համարում, թե՞ դա ձգտում է, ցանկություն:
- Իհարկե, ազատ եմ համարում ինձ, անպայման: Ես չեմ հասկանում` ազատ չլինել ինչ ա նշանակում: Նույնիսկ կոմպլեքսը էլի ինչ-որ ազատություն ա, այսինքն, եթե դու ինքդ քո առաջ ինչ-որ սահման ես դնում, դա էլ ա ազատություն` քո ազատությունն ես դրա մեջ տեսնում: Ազատություն չի նշանակում, որ չկա սահման, ու ինչ ուզում` անում ես: Շատ մարդիկ սխալ են հասկանում ազատությունը եւ ուրիշ բաներով են սկսում զբաղվել: Ազատությունը ավելի շատ քո ներքին աշխարհի հետ ա կապված:
- Փաստորեն, թռչել է՞լ ես կարողանում:
- Հա, բա ոնց: Ինձ թվում ա` բոլորս էլ կարողանում ենք` երազներում, կամ աչքերը փակ: Դա վիճակ ա, էդ ամեն ինչը զգալու վրայա: Ավելի զգացմունքային ա:
- Ձեր երգերն էլ, կատարումներն էլ, ու հենց քո կերպարը շատ զգացմունքային են: Դու առօրյայում զգացմունքներո՞վ, թե՞ բանականությամբ ես առաջնորդվում:
- Առաջնայինը էմոցիաներն են: Հիմա էմոցիայի պակաս կա: Հայաստանում դեռ չէ, բայց դուրսը ես նկատեցի էմոցիաների, սիրո պակասը, սառնությունը շատ ա: Ամեն ինչ ճիշտ ա` ռոբոտի նման, ամեն ինչ արվում ա ճիշտ ծրագրավորված, ու մնացած ամեն ինչը մոռացվել ա: «Чутье» հասկացողությունը` հայերեն “քթի ծակ” ասվածը չկա: Լավ բառ ա, սիրում եմ էդ “քթի ծակ” ասվածը :): Շատ ճիշտ արտահայտություն ա:
- Ընդհանուր առմամբ, ձեր երգերը մինորային են, ու դու էլ կարծես տխուր կերպարում լինես: Առօրյայում է՞լ ես այդպիսին:
- Դեռ հա :):
- Ու ինչի՞ հետ է դա կապված:
- Հենց կյանքի, ապրելակերպի: Մեր երգերը մինորային են, բայց լաց չեն: Նույնիսկ “Կուլամ”-ը, բառի մեջ ասվում ա կուլամ, բայց ինքը տխրելու համար չի, հակառակը` հույս ու մեծ ուժ ա տալիս: Էդ երգը ավելի ուժի, ապրելու ցանկության, կյանքը սիրելու մասին ա: Էդ երգի “կայֆը” հենց էն ա, որ ամեն մեկը յուրովի ա ընկալում, ու էդ լավ ա, տենց պիտի լինի, որովհետեւ երգը ստեղծված ա բոլորի համար, ու ով ոնց ուզում ա` դատում ա:
- “Կուլամ’-ը մեծ աղմուկ բարձրացրեց ու շատ սիրվեց: Կարծես որակի ու ինքնատիպության նոր չափանիշ դրվեց: Չե՞ք վախենում, բա հետո ի՞նչ եք անելու :) :
- Երբ որ էդ նույն “Քաշմիր”-ի համերգի ընթացքում “քավեր”-ներ էինք նվագում, մեզ մոտենում էին մարդիկ ու ասում էին. “Էլ սրանից լավ ի՞նչ եք անելու, ձեր գործերը սրանից լա՞վն են լինելու”: Հետո եղավ մեր “Fly”-ը, ու մեզ նույն հարցը տվեցին, հետո` “Կուլամ”-ը, ու հիմա էլի նույն հարցը: Ու հետո չգիտեմ` որ գործը կլինի, ու երեւի էլի նույն հարցը :): Շատ ուրախ եմ, որ մարդիկ սիրում են, որովհետեւ իրականում հենց մեր գործունեության սկզբից էդ վախը եղել ա, որ կարող ա չհասկանան:
- Որպես հանդիսատես, ինքդ քո երգերը լսու՞մ ես, տեսահոլովակները դիտու՞մ ես:
- Հա, շատ քննադատ ենք, էդ անպայման: Քննադատ չլինել չի կարելի: Էդ մեր մեջ ա լինում, բայց, իհարկե, քննադատում ենք: Աշխատանքը գործի 90%-ն ա: Դրա համար էլ արդեն 7-րդ ամիսն ա, ալբոմ ենք գրում: Որակի վրա ենք աշխատում: Մանրակրկիտ ենք աշխատում, էս դեպքում էլ կարելի ա ասել` “քթի մազ”:): Երգերը ալբոմի համար արդեն կան, ուղղակի շատ կարեւոր ա գործիքավորումն ու “սաունդ” հասկացողությունը, որովհետեւ դա ա օգնում, որ մարդկանց հասնի երաժշտությունը:
- Շատ երկրպագուներ ունեք :): Ինքդ եղե՞լ ես որեւէ մեկի երկրպագուն, ֆանատը: Հավաքե՞լ ես պաստառներ:
- Ես շատերին եմ սիրում, նույնիսկ ապրում եմ իրենցով, բայց ֆանատ հասկացողությանը կատեգորիկ դեմ եմ: Չգիտեմ` ոնց կհնչի դա, բայց ես ֆանատ կարող եմ լինել միայն Աստծո հանդեպ, որովհետեւ բոլորը Աստծո ստեղծագործություններն են: Ես Աստծո ֆանատն եմ, որ ստեղծել ա էն մարդկանց, որոնցով կարելի ա հպարտանալ, ապրել, լսել, ու կյանքումդ ինչ-որ բան կփոխվի: Ամեն ինչ Աստծոնն ա: Սիրում եմ “Led Zeppelin”, “Queen”, “Pink Floyd”, Սթիվի Ուանդեր, Ռեյ Չարլզ, Մայքլ Ջեքսոն …
(Ամենահետաքրքիրն այն էր, որ չհասցրեց Գոռը մինչեւ վերջ արտասանել Մայքլ Ջեքսոնի անունը, երբ մեր հանդիպման վայրում հնչեց Մայքլի “You are not alone»-ը: :)
- Ի՞նչ կնվիրեիր սիրածդ անձնավորությանը, եթե ամենակարող լիներիր:
- Ինձ թվում ա` ամենակարող պետք չի լինել: Սիրած անձնավորության համար ամենաուժեղ բանը հենց սիրելն ա: Դրա մեջ մտնում ա ամեն ինչ, ամենագլոբալը հենց սերն ա, սիրուց ուժեղ բան չկա:
- Ի՞նչ է պետք ռոք-լեգենդ դառնալու համար:
- Հավատալ :): Ռոք-լեգենդ չէ, բայց ընդհանրապես լեգենդ դառնալու համար պետք ա, որ մարդիկ քեզ հավատան ու ամենակարեւորը` դու ինքդ քեզ հավատաս: Եթե ինքդ քեզ հավատաս, մարդիկ էլ կհավատան:
Խմբի պրոդյուսեր Վահագն Գեւորգյանը պատմեց` ինչ սպասենք դորիաններից:):
«Լինելու ա տեսահոլովակ, ալբոմ, ալբոմի շնորհանդես` մեծ համերգ, երեւի թե սիմֆոնիկ նվագախմբի ուղեկցությամբ, տեղը դեռ պարզ չի: Կարծում եմ` համերգը տեղի կունենա սեպտեմբերին, կամ ամենաուշը հոկտեմբերին»:
Խումբը հանդես է գալիս հետեւյալ կազմով`
Բաս կիթառահար` Էդգար Սահակյան
Կիթառահար` Գագիկ Խոդավիրդի
Ստեղնաշարային գործիքներ` Արման Փահլեւանյան
Հարվածային գործիքներ` Արման Ջալալյան
Վոկալիստ` Գոռ Սուջյան:
Զրուցեց Լենա Գեւորգյանը /Bravo.am/
Լուսանկարները` Mana-Litta-ի /Bravo.am/
