«Զատիկներն ինձ սիրում են». բացահայտում ենք դերասանուհի եւ երգչուհի Քրիստինա Սիմոնյանին

Աշտարակի դրամատիկական եւ «Բեբուկ» տիկնիկային թատրոնների դերասանուհի եւ երգչուհի Քրիստինա Սիմոնյանը գեղեցիկ ձայն ու տարբերվող դերասանական ձեռագիր ունի: Հենց նա էլ BRAVO.am-ի «Բացահայտում» շարքի նոր հերոսուհին է:

- Արվեստի երեք գործ, որոնք ամենաշատն են ազդել Ձեզ վրա:

- Պյոտր Չայկովսկու «Մարդուկ-Ջարդուկը», Յուկիո Միսիմայի «Ոսկե տաճարը», Ֆրանսուա Տրյուֆոյի «400 հարված» ֆիլմը։

- Զվարճալի կամ տարօրինակ բան, որ վերջերս եք իմացել Ձեր մասին։

- Ինձ զատիկները սիրում են։ Վերջին կես տարին՝ շաբաթը մեկ-երկու անգամ, նստում են ձեռքիս։ Երեւի հաջողության նշան է (ժպտում է,-հեղ.):

- Դերասանի մասնագիտությունն ընտրելու կարեւոր շարժառիթները:

- Գիտեմ, որ եթե չընտրեի արվեստը, ընտրելու էի սպորտը։ Հիմա շատերն ինձ հետ չեն համաձայնի, բայց արվեստը սպորտ է, ու հակառակը։ Ինձ դուր է գալիս անվերջ «տանջվել», մարզել մարմինն ու միտքը, կատարելագործվել, փորփրել կերպարն ու պեղել նորը։ Չգիտեմ՝ երբ է գալու Օլիմպիական իմ ոսկին վերցնելու պահը, բայց ես ամեն օր պատրաստվում եմ դրան։

- Ի՞նչ է փոխանցում այս մասնագիտությունը, որ ուրիշ ոչ մի տեղից հնարավոր չէ ստանալ:

- Հնարավորություն է տալիս լսելի լինել՝ ունենալ այն փոքրիկ, միայն քեզ պատկանող ժամանակահատվածը, երբ բեմի վրա ես ու լիովին իրավասու ես լսվելու։ Անփոխարինելի ազատության զգացում է։

- Դուք նաեւ երգում եք, կհիշեք առաջին անգամ բեմ դուրս գալու հետ կապված ապրումները:

- Առաջին գիտակցված ելույթս 9 տարեկանում էր. երգում էի Նիկոլայ Ռիմսկի-Կորսակովի «Արտույտը»։ Ջրծաղիկի վերջին շրջանում էի. մայրիկս ինձ «փաթաթել» էր, ծածկել ոտքից գլուխ։ Ինձ այնքան տգեղ էի զգում. 9 տարեկանի ցավիկը, մտածմունքները եւ հույզերը այդ երգի մեջ տեղավորեցի: Լացում էի ու երգում։ Ասում են՝ հրաշալի կատարում էր (ծիծաղում է,-հեղ.):

- Ի՞նչպես եք երգի միջոցով արտահայտում զգացմունքներն ու երկխոսության մեջ մտնում աշխարհի հետ:

- Փորձում եմ չերգել, այլ կատարել ու «խոսել»։ Ինքնըստինքյան արդեն դիպչում է մարդկանց սրտին։

- Երեք պատճառ, թե ինչո՞ւ է թատրոնն այդքան հարազատ Ձեզ:

- Պատճառներ շատ կան, բայց կարեւորն այն է, որ ես իմ մասնագիտությունն անսահման շատ եմ սիրում: Այնպես որ, սերը, մտքի թռիչքի անսահմանությունը եւ մարդիկ՝ իմ մարդիկ։

- Ձեր երեք ամենասիրելի դերերը:

- Առաջինը Գոռ Մարգարյանի «Թոքեր»-ն են։ Հավատացնում եմ՝ բոլոր նրանք, ովքեր խաղացել են այս ներկայացման մեջ, կպնդեն, որ դա իրենց ամենասիրելի դերն է։ Մյուսը կուրսեցուս ավարտական աշխատանքն էր՝ Օլգայի դերը «Ֆանտոմային ցավեր»-ում: Դեռ ավելի բարդ դեր ինձ չի հանդիպել, բայց շատ լավ էինք աշխատել։ Իսկ մյուս ամենասիրելին այն բոլոր դերերն են, որոնցում երգում եմ՝ լինի ներկայացման երաժշտություն, թե երգ։

- Ստեղծագործելու ամենահաճելի ու դժվար կողմերը:

- Դժվարը՝ բոլորս էլ երբեմն բախվում ենք ստեղծագործական ճգնաժամի: Անխուսափելի է։ Իսկ ամենահաճելին՝ դու ընդունում ես քեզ այդ ճգնաժամում եւ այն օգտագործում որպես «գործիք»։

- Երեք ռեժիսոր, որոնք ամենաշատն են ոգեշնչել:

- Առաջինն իմ կուրսղեկն է՝ թատրոնի ռեժիսոր Գոռ Մարգարյանը։ Միշտ հիացած եմ նրանով։ Իսկ մյուս երկուսը՝ Հայաո Միյաձակին ու Ուես Անդերսոնը։

- Երեք թատրոն, որ գերել են Ձեզ:

- Գրանդ օպերան, Արիան Մնուշկինայի «Le Théâtre du Soleil»-ն, իմ Աշտարակի դրամատիկական թատրոնը ու իմ «Bebook» տիկնիկային թատրոնը գերել են, գերվել եմ (ծիծաղում է,-հեղ.):

- Արվեստով զբաղվելու ամենագեղեցիկ կողմը:

- Միանշանակ՝ արարելու հնարավորությունը։ Ծնունդ է. ամեն ստեղծագործություն, դեր, երգ փոքրիկ երեխա է։ Հրաշք, մի խոսքով (ժպտում է,-հեղ.):

- Արտիստներ, որոնց կցանկանաք մարմնավորել նրանց կենսագրական ֆիլմերում:

- Երեւի Անուկ Էմեին, Օդրի Հեփբըրնին եւ երգչուհի Մարիա Կալասին։

- Ձեր սիրելի դերասանների որակները, որոնք կուզեիք Դուք էլ ունենալ:

- Ոսկերչական աշխատանք կերպարի շուրջ եւ համարձակություն լինել ծայրահեղ ուրիշ՝ ահա ինչին եմ ձգտում։ Մերիլ Սթրիփը եւ Թիլդա Սուինթոնը լավագույններից են այս հարցում։

- Ձեր սերնդի հայ ու համաշխարհային լավ դերասանները:

-Զենդեյա, Ֆլորենս Փյու, Բարրի Քեոգան, Ջեյքոբ Էլորդի ու շարունակելի։ Իսկ եթե հայ, ուրեմն միանշանակ՝ Տաթեւ Հովակիմյանը: Շատ եմ սիրում։

- Մոլորակի վրա ամենալավ տեղը:

-Այնտեղ, որտեղ քեզ սիրում են ու սպասում։

- Երկու երգ՝ տխրելու եւ ուրախանալու համար:

- Դժվար է ընտրել։ Նշեմ նրանք, որոնք կոնկրետ հիմա եմ լսում։ Տխրելու՝ Fairouz-ի «Le Beirut»-ը, ուրախանալու՝ Maalouf-ի «The Smile of Rita»-ն։ Ե՛վ տխրելու, ե՛ւ ուրախանալու՝ Նարեկ Կոսմոսի «Մամ»-ը։

- Ովքե՞ր են Ձեզ օգնում ավելի լավը դառնալ:

- Ընկերներս, իմ փոքրիկ հանդիսատեսը՝ երեխաները, եւ իմ հավատը։

- Ի՞նչ նոր արհեստի կամ հնարքների կուզեիք տիրապետել:

- Ուզում եմ հեծանիվ քշել սովորել. մեծ բացթողում է ինձ համար: Եվ բլուլ նվագել:

- Երեւանում Ձեզ համար ամենագողտրիկ եւ սիրելի երեք վայրերը:

- Գաղտնի աստիճաններ ունեմ Պուշկինի վրա, դեպի Մատենադարան տանող աստիճանները եւ թանգարանը շրջապատող տարածքը, Հրապարակի երգող շատրվանները: Հիմա գիտեք՝ ինձ կորցնելուց որտեղ փնտրեք։

- Ի՞նչ սովորությունից կուզեիք ազատվել ու նաեւ ձեռք բերել:

- Անհամբեր եմ եւ տագնապային, ինչն ինձ շատ է խանգարում։ Խնդիրներին երբեմն թեթեւ նայելն անհրաժեշտ ձեռքբերում կլինի։

- Վերջին մեկ տարում ամենաշատը տպավորած երեք մարդիկ:

- Ակնթարթներ նշեմ, որ շատ են տպավորվել. մտերիմ ընկերուհիս ինձ հայտնում է երբեւէ ամենասիրուն նորությունը, վերոնշյալ Նարեկը իմ աչքի առջեւ արարում է անբացատրելի սիրունության երաժշտություն, Փարիզի փոքրիկ խոհանոցում մի սիրուն զույգ միասին հաց է թխում։

- Իսկ հավանած երեք գրքե՞րը:

- Օրհան Փամուքի «Ձյունը», Միսիմայի «Նավաստին, որը կորցրեց ծովի բարեհաճությունը», Միլորդ Պավիչի «Գրենական պիտույքների արկղ»-ը: Վերջին երկուսը, ցավոք, հայերեն դեռ չեն թարգմանվել:

- Ֆիլմերը:

- Քրիստիան Մունջիուի «Ֆյորդ»-ը, Քրիստոֆեր Բորգլիի «Դրամա»-ն եւ Քրիստոֆեր Նոլանի «Ոդիսական»-ը։

- Սերիալները։

- «Սեքսը մեծ քաղաքում», Netflix-ի «100 տարվա մենություն»-ը, «Ամերիկյան սիրո պատմություն»-ը։

- Առաջինն ի՞նչ կասեն Ձեզ ճանաչող մարդիկ, երբ հարցնենք Ձեր մասին:

- Ոզնի՝ արտաքուստ փշերով, բայց ներքուստ ծաղիկներ ու խնձորներ է սիրում։

- Ինչի՞ց եք հրաժարվել այս տարի կամ պատրաստվում եք հրաժարվել:

- Կպչուն մտքերից։

- Անսպասելի բան, որը Ձեզ հետ տեղի է ունեցել վերջին շրջանում:

- Անսպասելի երազանքս կատարվեց՝ Էտրետան ու Լա-Մանշը իմ աչքերով տեսա։ Գեղեցկությունից հոնգուր-հոնգուր լաց էի լինում։

- Ձեր ամենատարբերվող նկարը հենց Ձեզ համար:

- Իմ ամենասիրած նկարն է։ Նախ նկարում մայրիկս է, էլ ոնց չլինի ամենասիրածը։ Եվ փոքրիկը՝ ուրախ ու լուսավոր, եւ ուզում եմ միշտ այդպիսինն էլ լինի։

- Իսկ վերջին կադրը, որ արել եք ձեր հեռախոսով ու դեմ չէիք լինի կիսվել մեր ընթերցողների հետ:

- Սեւանի լազուրն է։

- Հենց հիմա ի՞նչ է Ձեզ պակասում:

- Ուզում էի մտածել, բայց չէ.. ամեն ինչ իր տեղում է, իսկ ինչը չկա, կլինի իր ժամանակին։

- Ամենաշատն ինչի՞ համար եք շնորհակալ:

- Սիրելու ունակության, սիրելի մարդկանց, ձայնիս ու կյանքիս համար շնորհակալ եմ Աստծուց։

- Ի՞նչ եք միշտ ցանկացել անել, բայց վախեցել եք:

- Չեմ վախեցել, պարզապես ուժերիս վստահ չեմ եղել՝ ուզում եմ Խուստուփը բարձրանալ ու «Դրդոն» երգել քթիս տակ: Կանեմ (ժպտում է,-հեղ.):

- Ի՞նչն է Ձեզ օգնում հասկանալ, որ ողջ եք, որ կաք:

- Արեւածագը։

- Ի՞նչ է պետք հասցնել անել մինչեւ տարեվերջ:

- Գնալ ուխտագնացության:

- Ինչի՞ բույրն առնել:

- Յասամանի։

- Ի՞նչ շոշափել:

- Ջուրը։

- Ի՞նչ զգալ:

- Գրկելը։

- Ի՞նչ դիտել:

- Օվկիանոսը։

- Ի՞նչ լսել:

- Այն, ինչ քեզ է գրվել։

- Ի՞նչ սովորել:

- Լռել։

- Ի՞նչ խորհուրդ կտայիք Ձեզ 10 տարեկանում:

- Ինչ լավ է, որ խենթ ես, չփոխվես։

- Իսկ 80 տարեկանում ի՞նչ կասեք:

- Ինչ լավ է, որ խենթ էիր։

- Ի՞նչ կա 2026-ին Ձեր անպայման անելու ցանկում ու ի՞նչ եք արդեն հասցրել կյանքի կոչել:

- Անպայման է անպայմաններ չունենալը, եւ ամեն օր աստիճան բարձրանալ՝ կամաց-կամաց, վայելելով վերելքը։ Վերջապես եկել եմ այս մտքին՝ այս տարվա ձեռքբերումս է։

Զրույցը՝ Հասմիկ Բաբայանի
Լուսանկարները՝ Քրիստինա Սիմոնյանի անձնական արխիվից

«Զատիկներն ինձ սիրում են». բացահայտում ենք դերասանուհի եւ երգչուհի Քրիստինա Սիմոնյանին

«Զատիկներն ինձ սիրում են». բացահայտում ենք դերասանուհի եւ երգչուհի Քրիստինա Սիմոնյանին

Կարդալ ավելին